miércoles, 5 de febrero de 2014

Sí, estas son mis manos. Son las manos de alguien que ha asesinado brutalmente a su inconsciencia para poder superar sus miedos. Y esa sangre que chorrea entre mis dedos no es más que mi autoestima, hecha trizas tras una lucha frente a frente con la realidad. Mierda, ¿por qué no estaré loca? Esta cordura me va a matar, soy ignorante pero no lo suficiente, quiero dejar constancia de que...

Mi vida ha sido un camino tortuoso, es verdad, pero ésto sigue sin ser una nota de suicidio, por lo que aun quedan arduos caminos que recorrer, senderos que desgastar con mi bolígrafo y quizá algún que otro bache en el que partirme los dientes. No sé cómo explicarlo, aquí viene un punto y aparte en un párrafo más del diario de mis días.

Empieza un largo proceso de purificación, que serán los renglones que preceden a las mayúsculas. No sé que haré durante tantos caracteres en blanco, quizá me dedique a ver si puedo romper el bolígrafo que me lleva en volandas, quizá a matar el tiempo con mis manos, tan crueles como siempre.

Probablemente empiece un nuevo párrafo antes de lo debido, pero qué le voy a hacer, tengo alma de escritora en pena, aunque sea mal, tengo que rellenar folios y más folios de delirios y estupideces que nunca llegarán a un oído que los entienda.

Y quizás el siguiente sea el último que escriba. Así que más me vale escoger una buena portada, una buena dedicatoria y poner una sinopsis por detrás en la que ponga:

"Así sintió Sonia, escritora insulsa de pensamientos
vomitados por sus manos asesinas"

Entrar en mi mente es entrar en el abismo, y tener la duda constante de si saltar o no. Creer que todo es un sueño y que los sueños son la realidad. No reconocer el mundo por el simple hecho de no haber nacido en él. No entender lo que sucede, ser tu, yo, los demás y nosotros, todo al mismo tiempo... Tener un problema? Es ser el problema. Es no querer solucionar las cosas que obviamente no tienen solución, pero que por una extraña razón el resto espera encontrar. Mi yo espera... Esperar... Esperar que alguien llegue a darte la mano y al mismo tiempo desear rechazarla. Querer que algo llegue, sobre todo las cosas que sabes nunca llegaran. Ser yo es no poderme a mi misma, es confusión. No reconocerme en un espejo. Quizás soy yo, pero en el mundo equivocado.

domingo, 12 de septiembre de 2010

As miñas limitacións comenzan alí onde comenza a túa compaixón.

¿Non o entendes?

A ti que me estás mirando dende o exterior, e que me contemplas coma se fose unha especie en perigo de extinción, medi admirada, medio compadecida, só teño que dicirche que non quero a túa compaixón.

A ti que procuras axudarme soamente para limpa-la túa conciencia manchada polos remordementos de pertenecer a unha sociedade corrupta, quero dicirche que non necesito a túa misericordia.

miércoles, 14 de abril de 2010

Yo, sigo siendo la eterna chica de ojos rojos y sonrisa amarga. El cielo ya no me cuenta cuentos para adormecerme. He vuelto a mis noches sin culpa, y sin sueños, sólo debo madrugar para no perderme en la corriente de cada mañana. Tiro por la ventana las horas, y las llaves, para no salir de casa. Me quedo en mi laberinto. Me gusta. Me quedo. Mi cuerpo, mi mente, definitivamente, es mi cárcel y no dejo de escuchar mis voces. Voces? Seran mias, las siento propias, pero vienen desde lejos, de un lugar que no conozco. Oigo risas, en mi cabeza, dentro y fuera. Ya no recuerdo, contradigo las instrucciones, y me vuelvo inesperada, o eso sueles gritarme. Intratable e irritable. No tratada, tarada y otras bobadas. Llego tarde, otra vez. Muchos proyectos, pero ningun resultado. Se hace tarde. Llora, nada, rie y cuando puedas... despierta.

martes, 17 de marzo de 2009

Como arrancar de mi un anaco de alma e supoñer poñeo neste anaco de papel, algo que che chegase , que tocase algun recordo, que deixase un son en ti... ou evocase un aceno de melancolia ou pasada complicidade... nunca respondiches e talvez sexa iso o que fai que estas sexan liñas au vento. Baleire de palabras. E é que aínda que che ecriba non hau comunicación. E despois penso que o teu non define o meu, pero no amor o teu completa o meu...


Difícil poñer amor, dor, esas palabras, falar deses significados contigo. Porque non soamente soa afastado senón que tamén soa a mentira. Máis teu que miña.


Deixar de escribirte, deixar esas intensidades que xa nada vale. Alguen me mira, descóbreme recordándote. Nalgún lugar estas aínda que te quiera arrancar.


Aínda me custa un pouco a distancia instalada entre os dous, pero tal vez sexa solo indiferenza. Igual te fuches, vaste, voume.


Un lugar na historia que invento. Bótoche de menos aínda que xa nunca preguntaras por mi, aínda que nunca dubidaras.

viernes, 5 de diciembre de 2008

Siempre he sido una niña risueña, una niña que llora, una niña que sueña....

De adolescente ya sufrí algún trastorno, o una exageración de mi propia personalidad, de mi forma de ser, de mi sensibilidad:

- Lo llaman depresión, pero es el alma invernando porque la domesticación, la estaba ahogando.

- Lo llaman euforia, pero es el alma de feria porque el que controlaba la noria, se ha ido a otra historia.

Las palabras son la expresión del alma...

Un alma sin ánimo es tan estéril como un ánimo sin alma, o quizás no, porque donde hay ánimo hay alma, en cambio donde hay alma, no siempre hay ánimo.

Ánima proviene del griego movimiento. La depresión es ausencia de movimiento y la euforia el polo contrario, excesivo movimiento.

Ambos trastornos son nocivos para el equilibrio de la personalidad. En la euforia uno se olvida de que se puede estar así de bien...

La realidad ya es lo suficientemente hermosa para ir exagerándola o deformándola hasta que se convierte en un problema.

miércoles, 28 de noviembre de 2007

SENTE O MEDO


Sinto medo. Sinto por primeira vez que non podo loitar contra a corrente deste novo río. E vexo como me arrastra...


Es demasiado impetuoso para doma-las rédeas invisibles que un día me outorgaron o título de independente. A túa falta de mesura nas situacións nas que esta és esixida irrítame. Quizais é só que te me pareces tanto que por iso te odio. E, sen embargo, deséxote coma endexamais desexei a ningún home. E sinto medo, e sinto que as augas turbias do teu río loitan por arrastrarme na corrente.


Só os teus anos de experiencia ilustran os meus movementos. Só cando escoito a túa voz tibia ó outro lado de teléfono esixíndome para ti uns minutos da miña vida, ou cando, simplemente, te imaxino ó meu carón, noto como aumenta o caudal do río, e loito por escaparme, e nado contracorrente cara á beira na que ti me agardas cos brazos abertos, pero coa expresión de supremacía que debuxas sempre na cara cando me vences. É ódiote de novo e mais intensamente, porque malia ter un carácter ríxido e forte dende cativa, marca definitoria da que presumir, unha vez máis son eu a que busca os eus beizos, son eu a que se rebaixa mostrando os seus sentimentos abertamente, sentíndome coma a actriz novata á que lle tremen ás pernas antes de saír por primeira vez ó escenario, mentres ti ris da miña debilidade e xogas comigo, alimentando a luxuria na miña mirada sen negarme eses bicos ós que son adicta. E sinto medo porque por máis que o intento non son capaz de resistirme a ese doce veleno que me forneces, e xa non veso máis que auga ante min, porque xa me arrastrou a corrente, porque xa non hai volta atrás. E ódiote porque contemplas rexoubeiro a miña arrepiante tortura e os meus vanos intentos por fuxir do teu encanto. E malia que estás ao meu carón, sei que estás a miles de anos luz de min. E déitasme na túa cama cun brío que manifesta a túa permanente actitude de macho dominante, coma eu mesma anceio facer contigo. Pero non me dixas desata-la fogaxe que me percorre as veas e que me electriza o sangue, e temo non estar á altura do público que agarda a función.


Eu non podo resistirme a deixarme arrastrar nesas augas turbias que me cobren a pel pero que non se quedan, no río que odio e á vez amo tanto.


Escóitame, xa non teño medo. Xa o teu río me é indiferente. Porque todo o meu mundo es ti, e sei que en canto me escorra das túas líquidas garras unha vez, á seguinte materializaraste nunha forma nova, á que eu, incauta, acudirei coma a un reclamo, coma a cordeiro que acude triscando alegremente a onde o agarda a man asasina do matachín. Coa inocencia que trato de encubrir obstinadamente cunha capa de autosuficiencia que en realisade non posúo.


Marcharei da túa vida do mesmo xeito en que cheguei, silenciosa...


Non te odiarei, simplemente os teus pasos seranlle indiferentes ó meu camiñar. Endexamais desexarei bicarte, xa nunca anceiarei como me mordía-lo pescozo na busca do elixir da vida que che permitise seguir sendo mozo uns anos máis. En canto asine esta carta, porei punto e final a unha historia que me marcou para sempre, e a feble e diminuta flama que aínda arde en min apagará o desexo da relación máis intensa da miña vida. Porque tamés eu preciso adoptar unha actitude dominante ante a vida, e por moito que te ame, non permitirei que o teu veleno mate o meu carácter ríxido e forte nin que me relegues a unha pasividade obrigada.


E sendo eu a que te rexeita, agora es ti o que me busca, o que quere sentir as miñas unllas nas costas e os meus dentes no pescozo. Porque por fin te decataches de que me precisas para seguir activo, porque só na miña boca está o zume que che proporciona a eterna xuventude, e xa es consciente de que caíches presa do sentimento que eu antes tiña e do que te mofabas. Porque non houbo mellor cousa para facerte reaccionar que o verte sen min para apreciarme na ausencia e para que toda a túa fachenda e o teu afán por xogar comigo e provocarme de cotío sen decidirte dunha vez a da-lo gran paso de poñerte ti en evidencia demostrando que, pese ó que sempre te esforzaches en simular, me precisas na túa vida, esfumáronse.


Pecho os ollos ignorando a túa mirada... Ó final es meu e agora es ti o que ten medo.